Każda rozmowa telefoniczna, każdy film oglądany w sieci i każdy przelew w aplikacji przechodzi przez kable, złącza i urządzenia, które ktoś musiał zamontować, zmierzyć i uruchomić. Technik telekomunikacji zajmuje się właśnie tym: torami telekomunikacyjnymi, urządzeniami u abonenta i całymi sieciami, od tych najbliższych domu po rozległe. To zawód z dwiema kwalifikacjami i egzaminem, który składa się z testu i zadania praktycznego — a na końcu możesz sprawdzić, czy taka praca jest dla Ciebie.
Technik telekomunikacji to zawód z klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego, oznaczony symbolem cyfrowym 352203. Należy do branży teleinformatycznej, oznaczanej skrótem INF, razem z takimi zawodami jak technik informatyk, technik programista czy technik teleinformatyk.
Telekomunikacja to dziedzina, w której liczy się zarówno praca rękami, jak i rozumienie tego, co dzieje się z sygnałem. Technik montuje i łączy elementy sieci, ale też sprawdza pomiarami, czy wszystko działa tak, jak powinno.
Na tytuł technika telekomunikacji składają się dwie kwalifikacje. Pełny opis zawodu znajdziesz na naszej stronie Technik telekomunikacji — zawody i kwalifikacje.
Kwalifikację INF.01 ma także zawód monter sieci i urządzeń telekomunikacyjnych. INF.09 jest przypisana w naszym serwisie tylko do technika telekomunikacji — to ona odróżnia technika od montera.
Pierwsza kwalifikacja przygotowuje do montażu i konserwacji traktów telekomunikacyjnych, czyli dróg, którymi biegnie sygnał. Uczeń poznaje też wykonywanie pomiarów parametrów transmisyjnych w torach — to dzięki nim wiadomo, czy połączenie ma odpowiednią jakość, czy gdzieś jest uszkodzenie.
Trzeci element tej kwalifikacji to montaż i konfigurowanie urządzeń abonenckich. Chodzi o sprzęt, z którego korzysta klient na końcu sieci. Technik musi go nie tylko podłączyć, ale też ustawić tak, by działał w danej sieci.
Druga kwalifikacja przenosi uwagę z pojedynczego połączenia na całą sieć. Absolwent jest przygotowany do uruchamiania sieci dostępowych i rozległych oraz do ich eksploatacji.
Sieć dostępowa to część, która dochodzi do odbiorców, a sieć rozległa łączy odległe miejsca. Praca przy nich wymaga myślenia o całości: jedno źle skonfigurowane ogniwo może odciąć od usług wielu użytkowników naraz.
Każdą kwalifikację potwierdza osobny egzamin zawodowy, który ma dwie części:
Po zdaniu egzaminu otrzymujesz certyfikat kwalifikacji zawodowej. Dyplom zawodowy dostaje osoba, która ma certyfikaty ze wszystkich kwalifikacji w zawodzie i odpowiedni poziom wykształcenia. Do dyplomu dołącza się Europass – Suplement do Dyplomu Zawodowego, który pomaga przy szukaniu pracy za granicą.
Do zawodu technika telekomunikacji prowadzą trzy drogi: technikum, szkoła branżowa II stopnia oraz kwalifikacyjne kursy zawodowe. Ta ostatnia możliwość jest przydatna dla dorosłych, którzy chcą zdobyć kwalifikację bez rozpoczynania całej szkoły od nowa.
To propozycja dla osób, które lubią technikę, ale nie chcą siedzieć wyłącznie przy biurku. Przydadzą się dokładność przy montażu, cierpliwość przy szukaniu usterek i chęć zrozumienia, dlaczego jedno połączenie działa, a drugie nie. Ważna jest też odpowiedzialność, bo od pracy technika zależy, czy inni będą mieli dostęp do telefonu i internetu.
Technik telekomunikacji łączy dwie kwalifikacje: INF.01, czyli montaż i utrzymanie torów oraz urządzeń abonenckich, i INF.09, czyli uruchamianie i utrzymanie sieci. Zawód można zdobyć w technikum, w szkole branżowej II stopnia albo na kwalifikacyjnym kursie zawodowym, a każdą kwalifikację potwierdza egzamin z części pisemnej i praktycznej.
5 pytań · minuta
poleca:
