Technik obuwnik: od rozkroju skóry do pilnowania jakości całej produkcji + test

Spis treści

⇑Zawód z branży przemysłu mody

Technik obuwnik to zawód z klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego, oznaczony symbolem cyfrowym 311916. Należy do branży przemysłu mody, oznaczanej skrótem MOD. W tej samej branży są między innymi krawiec, kaletnik, technik przemysłu mody i technik włókiennik.

Obuwie wydaje się czymś zwyczajnym, ale za każdą parą stoi ciąg precyzyjnych operacji. Technik musi rozumieć materiał, z którym pracuje, i wiedzieć, jak kolejne kroki wpływają na to, czy but będzie wygodny, trwały i dobrze wykonany.

⇑Dwie kwalifikacje: wytwarzanie i organizacja

Na tytuł technika obuwnika składają się dwie kwalifikacje. Pełny opis zawodu, z listą kwalifikacji i drogami do nich, jest na naszej stronie Technik obuwnik — zawody i kwalifikacje.

MOD.05. Wytwarzanie obuwia — praca przy samym produkcie: od rozkroju materiałów po wykończenie gotowej pary.
MOD.10. Organizacja i prowadzenie procesów wytwarzania obuwia — praca na poziomie produkcji: jej przygotowanie i kontrola jakości.

Kwalifikację MOD.05 ma także zawód obuwnik, w którym uczy się w branżowej szkole I stopnia. MOD.10 jest w naszym serwisie przypisana tylko do technika obuwnika — to ona odróżnia technika od obuwnika.

⇑Czego się nauczysz w zakresie MOD.05

Pierwsza kwalifikacja dotyczy rzemiosła w czystej postaci. Uczeń przygotowuje i rozkraja materiały na elementy wierzchów i spodów obuwia, a potem wykonuje operacje związane z obróbką i montażem elementów spodowych.

Osobną umiejętnością jest montaż cholewek, czyli wierzchniej części buta. Na końcu przychodzi montaż całego obuwia i jego wykończanie, od którego zależy, jak para wygląda na półce i jak sprawdza się w noszeniu.

⇑MOD.10, czyli spojrzenie na całą produkcję

Druga kwalifikacja przenosi uwagę z jednej pary na cały proces. Absolwent jest przygotowany do organizowania prac związanych z technicznym przygotowaniem produkcji.

Drugim zadaniem jest ocenianie jakości i identyfikowanie nieprawidłowości procesów technologicznych wytwarzania obuwia. W praktyce oznacza to umiejętność zauważenia, na którym etapie powstaje błąd, zanim trafi on do wielu par naraz.

⇑Trzy drogi do zawodu

Do zawodu technika obuwnika prowadzą trzy ścieżki:

technikum — pięć lat po szkole podstawowej, na końcu egzamin zawodowy i możliwość podejścia do matury,
branżowa szkoła II stopnia — dwa lata po branżowej szkole I stopnia w zawodzie z tej samej branży, na przykład po szkole w zawodzie obuwnik; tu dokłada się kwalifikację technika i też można zdawać maturę,
kwalifikacyjny kurs zawodowy — dla dorosłych; każda kwalifikacja to osobny kurs, a po nim ten sam egzamin co w szkole.

Obuwnik, który ma już potwierdzoną kwalifikację MOD.05, może uzyskać dyplom technika obuwnika po potwierdzeniu MOD.10 i zdobyciu wykształcenia średniego lub średniego branżowego.

⇑Jak wygląda egzamin zawodowy

Każdą kwalifikację potwierdza osobny egzamin, złożony z dwóch części:

część pisemna — 60 minut, test na komputerze, 40 pytań z czterema odpowiedziami, z których jedna jest poprawna; trzeba zdobyć co najmniej 50 procent punktów,
część praktyczna — zadanie dotyczące wyrobu, usługi albo dokumentacji, trwające od 120 do 240 minut, plus 10 minut na zapoznanie się z zadaniem i stanowiskiem; próg wynosi 75 procent punktów.

Po zdaniu egzaminu otrzymuje się certyfikat kwalifikacji zawodowej. Dyplom zawodowy dostaje osoba, która ma certyfikaty ze wszystkich kwalifikacji w zawodzie i wymagane wykształcenie. Więcej o samym egzaminie jest na stronie Egzaminy zawodowe w formule 2019.

⇑Dla kogo ten zawód

To propozycja dla osób, które lubią pracę rękami i widzą efekt swojej pracy w konkretnym przedmiocie. Przydaje się dokładność przy rozkroju i montażu, cierpliwość przy drobnych operacjach i oko do szczegółu. Kwalifikacja MOD.10 wymaga dodatkowo myślenia o całości: planowania, porządku w procesie i odwagi, by wskazać, że coś idzie nie tak.

⇑Podsumowanie

Technik obuwnik łączy dwie kwalifikacje: MOD.05, czyli wytwarzanie obuwia, i MOD.10, czyli organizację i prowadzenie procesów produkcji. Zawód zdobywa się w technikum, w branżowej szkole II stopnia albo na kwalifikacyjnym kursie zawodowym, a każdą kwalifikację potwierdza egzamin z części pisemnej i praktycznej.